Á þessu ári hefur skuldatryggingarálag á 10 ára ríkisskuldabréf BNA hækkað úr 7 punktum í 27 punkta. Það jafngildir u.þ.b. 400% hækkun. Markaðurinn metur stöðuna með þeim hætti að það sé núna 4 sinnum líklegra að ríkisstjórn BNA standi ekki við skuldbindingar sínar en um áramótin síðustu.

Í ljósi þeirra hamfara sem hafa átt sér stað á fjármálamörkuðum heimsins, eða svörtu svana skv. Nassim Nicholas Taleb, hefur mælistikan á hið óhugsandi færst verulega til. Spurningin nú er því einfaldlega sú hvort það sem var einu sinni óhugsandi, þ.e. að BNA standi ekki við skuldbindingar sínar, sé ennþá óhugsandi? Taka verður mið af umfangi björgunaraðgerða stjórnvalda vestanhafs; íbúðarlánasjóðirnir Fannie Mae og Freddie Mac allt að 200 milljarðar dala, AIG tryggingarfélagið 85 milljarðar dala og 700 milljarða dala sjóður sem Henry Paulson fjármálaráðherra BNA leggur til að verði stofnaður svo fátt eitt sé upptalið.

Í ljósi ofanritaðs má velta því fyrir sér hver er staða ríkissjóðs Íslands í dag. Seðlabankinn virðist lítið gera til þess að verja krónuna. Seðlabankinn er í það minnsta ekki að verja krónuna á gjaldeyrismarkaði. Ríkissjóður tók jafnvirði 30 milljarða íslenskra króna að láni fyrir nokkru þrátt fyrir yfirlýsingar um að verulega hærri fjárhæðir stæðu til boða. Spurningin er því af hverju tók ríkið ekki hærra lán og af hverju er Seðlabankinn ekki að verja íslensku krónuna? Getur verið að frekari lán séu ekki í boði, eða býr eitthvað annað að baki aðgerðarleysinu?